|
1
Ferskeytt
Ferskeytt
|
Fjöll í austri fagurblá
freista dalabarnsins.
Ungur fylgir æskuþrá
upp til jökulhjarnsins.
|
| |
2
Frumframhent
Hálfhent
|
Sveimað heimahögum frá
hef ég vors á degi,
víða stríða þræddi þá
þunga hraunavegi. |
| |
3
Frumsamframhent
|
Heiðin breiða hugumkær
hvetur viljann ofar.
Leiðin seiðir, fráum fær,
fögrum sýnum lofar.
|
| |
4
Framhent
|
Gerð var ferð af glöðum hug.
Geng ég lengi hærra.
Hækkar, stækkar dirfskudug
dáðaráðið stærra. |
| |
5
Víxlframhent
|
Fjallið kallað örðugt er,
enn þess kennir maður;
stall af hjalla svifar sér,
senn upp rennur hraður. |
| |
6
Alhent
Alhent
|
Myndi kindum, háum hjá
hæðum, glæðast kraftur;
þekkar brekkur þrá að sjá,
þangað langar aftur.
|
| |
7
Síðframhent
|
Efstu grösin fríðu fé
fæðugæði veita;
styggar kindur kletts við hlé
kjarnans þarna leita.
|
| |
8
Síðsamframhent
|
Heillar fé úr heimasveit
hlíð á blíðum dögum;
fegrar efstan yndisreit
íðilfríðum högum.
|
| |
9
Víxlalhent
Fagrislagur
|
Fagnað magnar fríð á hlíð
frjó og gróin jörðin;
gagn og hagnað býður blíð,
bjó þar róleg hjörðin.
|
| |
10
Frumbakhent
|
Mína hlýt ég herða ferð;
heillar fögur myndin.
Vart í náðum verður gerð
vizkuleit á tindinn.
|
| |
11
Síðbakhent
|
Gangan sækist öruggt enn
urðaróti móti.
Einatt hlutu heiðamenn
höggvinn fót á grjóti.
|
| |
12
Bakhent
Dvergmálsháttur
|
Hver, sem ofar á að ná,
einskis metið getur
þótt í fangið fái sá
fjúk og hretið betur.
|
| |
13
Frumframhent, síðbakhent
|
Brattinn hvatti bóndann að
bregða vinnu sinni;
fýsti víst úr flötum stað
fjalls að kynning hinni.
|
| |
17
Frumframsneitt
|
Stökur blika strjálar á
stirndum himni kvæða;
ljósa- vísar -ljóminn sá
leið til dýrra fræða.
|
| |
18
Framsneitt
|
Man ég eina sanna sögn,
sem að gleymist valla:
manni unnust gremju gögn,
griðin þráði fjalla.
|
| |
19
Alsneitt
Alsneitt
|
Kvíða réði fleygja frá.
ferð að norðan þreytti.
Traust, og hreysti þróuð þá
þegni dugnað veitti.
|
| |
21
Fráhent
Fráhent
|
Yfir háar heiðar þá
halur komst um síðir;
feginn leit þar fegri sveit
fáu lengur kvíðir.
|
| |
22
Skáhent
Skáhent
|
Skorti fæst á fagurglæst
furðu dýrlegt svæði.
Grösin best og búsæld flest
bjuggu dalnum gæði.
|
| |
23
Þríkveðið
Oddskipt
|
Sólin ritar grund við glit
gróðurlitum öllum.
Fuglarómur fagran hljóm
flytur ómi snjöllum.
|
| |
24
Frumstiklað
Stikla
|
Gróskan ör að engu spör,
ýtum hygg ég fái
dágóð kjör, sem dýrlegt smjör
drypi af hverju strái.
|
| |
25
Frumstiklað, skárímað
|
Strauk með blænum vortíð væn
velli fagurbúna.
Að sér hænir grundin græn
göngumanninn lúna.
|
| |
26
Frumstiklað, síðhent
|
Yndi hlúir sýnin sú;
sinnið öra hlýnar.
Þar að búa þráir nú
þegn, unz fjörið dvínar.
|
| |
27
Frumstiklað, síðframhent
|
Húsið bezt er hefur sézt,
höllin Öllumstærri
stóð, að flestu fögru mest,
frjóum skógum nærri.
|
| |
28
Frumhent
Frumhent
|
Turnum skreytt og trjónum var
traustleg furðusmíði;
unun veitti augum þar
alls kyns litaprýði.
|
| |
29
Frumhent, frumaukrímað
|
Móti gesti gengur stillt
guma hópur blíður;
greiða beztan mengið milt
manni hröktum býður.
|
| |
30
Frumþráhent
|
Gesti þreyttum þegar var
þá sem kærum bróður
bezti veittur beini þar;
birtist hugur góður.
|
| |
31
Víxlhent
Víxlhent
|
Vinskap mildan fyrir fann,
fagnar gæðum beztu.
Líta vildi þegninn þann
þar sem ræður mestu.
|
| |
33
Víxlhent, hályklað
|
Fjöldi rekka er þar í
eigi þröngum ranni.
Öldin þekka, hyggju-hlý,
heilsar göngumanni.
|
| |
34
Frumaukrímað
|
Þá er boðin þegni vist
þar, með ríkum höldum.
Þjóðin vildi fregn sem fyrst
fá af löndum köldum.
|
| |
35
Síðhent
Síðhent
|
Ýmsir kalla ungan mann
úrkost velja blíðan;
heims að kveðja þröminn þann;
þarna dvelja síðan.
|
| |
36
Hályklað
|
Gestur segir fréttir frá
fróni sinna þjóða.
Flesta heldur furðar á
feiknum kaldra slóða.
|
| |
37
Sléttubönd óbreytt
|
Kváðu flestir lýðum leitt
lífið hörku-stríða.
Báðu þarna gumar greitt
gestinn kyrran bíða.
|
| |
38
Sléttubönd frumhend
|
Þiggur gjarna boðið brátt,
burtu þeygi vildi,
hyggur þarna furðu fátt
friði raska skyldi.
|
| |
40
Sléttubönd hringhend
|
Blíður þiggðu dýra dvöl,
dvíni styggðin leiða;
síður hyggðu vista völ
vænstu tryggðum eyða.
|
| |
41
Hringhent
Hringhent
|
Anda heitum yndi nóg
unaðsreitir geyma.
Seinna leitar þráin þó
þinna sveita heima.
|
| |
42
Mishent
Mishent
|
Bernsku kynnum burtu frá
bráða sinnið hvetur.
Heima blíðu haga þá
heiðrum síðar betur.
|
| |
43
Hringhent, frumbakhent
|
Heimta vildum, hér það er
hverjum skylda talin,
íþrótt gild sé ger af þér,
gædd með snilld og valin.
|
| |
44
Þráhent
Þráhent
|
Vist í inni okkur hjá
yst um sinn skal bjóða.
Fyrst þér svinnir lofstír ljá
list ef kynnir góða.“
|
| |
45
Oddhent
Oddhent
|
Maður tjáir þessi þá
þegnum knáu hallar:
„Listir fáar“, sagði sá,
„sýna má ég snjallar“
|
| |
46
Samrímað, áttstiklað
|
Þó kvaðst góður gestur ljóð
geðs af slóðum bjóða,
vilji óðar- heyra -hljóð
heimaþjóðin fróða.
|
| |
47
Alrímað
Síhent
|
Ljóðaþáttur heyrast hjá
hallarbúum skyldi.
Óðarháttum eyra ljá
allur grúinn vildi.
|
| |
48
Innbrugðið
Brugðið
|
Prýdd af högu viti var
vísnakviða fögur.
Ljós frá brögum þáðu þar
þeirra tíma sögur.
|
| |
49
Frambrugðið
|
Málið kennt og myndum skreytt
mörgum veitti gaman;
orða kynngi eddu-breytt
efnið skeytti saman.
|
| |
50
Afturbrugðið
|
Ræða skáldsins hóf þar hátt
hreinna kvæða merki,
æði snjallan orti þátt
andinn fræðasterki.
|
| |
|
|
