Höfuðlausn Egils, kveðin af Sigurði Sigurðarsyni dýralækni

Á síðasta félagsfundi kvað Sigurður Sigurðarson dýralæknir,  Höfuðlausn Egils Skallagrímssonar og fór með skýringar.

 

1.
Vestur fór ek of ver,
en ek Viðris ber
munstrandar mar,
svo er mitt of far;
dró ek eik á flot
við ísa brot,
Hlóð ek mærðar hlut
míns knarrar skut.

2.
Buðumk hilmir löð,
þar á ek hróðrar kvöð,
ber ek Óðins mjöð
á Engla bjöð;
lofað vísa vann,
víst mæri ek þann;
hljóðs biðjum hann,
því at hróðr of fann.

3.
Hygg, vísi, at
vel sómir þat,
hve ek þylja fet,
ef ek þögn of get;
flestr maðr of frá,
hvat fylkir vá,
en Viðrir sá,
hvar valr of lá.

4.
Óx hjörva glöm
við hlífar þröm,
gunnr óx of gram,
gramr sótti fram.
Þar heyrðist þá,
þaut mækis á,
málmhríðar spá;
sú var mest of lá.

5.
Varat villr staðar
vefr darraðar
fyr grams glöðum
geirvangs röðum.
Þá er í blóði
í brimils móði
völlr of þrumdi
und véum glumdi.

6.
Hné fólk á fit
við fleina hnit.
Orðstír of gat
Eiríkr of þat.

7.
Fremr mun ek segja
ef firar þegja.
Frágum fleira
til frama þeira.
Æstust undir
við Jöfurs fundi.
Brustu brandar
við blárrar randar.

8.
Hlam heimsöðul
við hjálmröðul.
Beit bengrefill,
þat var blóðrefill.
Frá ek at felli
fyr fetilsvelli
Óðins eiki
í járnleiki.

9.
Þar var eggja at
og odda gnat.
Orðstír of gat
Eiríkr of þat.

10.
Rauð hilmir hjör.
Þar var hrafna gjör.
Fleinn sótti fjör.
Flugu dreyrug spjör.
Ól flagðs gota
fárbjóðr Skota.
Trað nift Nara
náttverð ara.

11.
Flugu hjaldrs tranar
á hræs lanar.
Vorut blóðs vanar
benmás granar.
Sleit und freki
en oddbreki
gnúði hrafni
á höfuðstafni.

12.
Kom gríðar læ
á Gjálpar skæ.
Bauð úlfum hræ
Eiríkr of sæ.

13.
Lætr snót saka
sverð-Frey vaka
en skers Haka
skíðgarð braka.
Brustu broddar
en bitu oddar.
Báru hörvar
af bogum örvar.

14.
Beit fleinn floginn.
Þá var friðr loginn.
Var álmr dreginn.
Því varð úlfr feginn.
Stóðst fólkhagi
við fjörlagi.
Gall ýbogi
at eggtogi.

15.
Jöfur sveigði ý.
Flugu unda bý.
Bauð úlfum hræ
Eiríkr of sæ.

16.
Enn mun ek vilja
fyr verum skilja
skapleik skata.
Skal mærð hvata.
Verpr ár bröndum
en jöfur löndum
heldr hornklofa.
Hann er næst lofa.

17.
Brýtr bógvita
bjóðr hrammþvita.
Muna hodd-dofa
hringbrjótr lofa.
Mjög er honum föl
haukstrandar möl.
Glaðar flotna fjöl
við Fróða mjöl.

18.
Verpr broddfleti
af baugseti
hjörleiks hvati.
Hann er baugskati.
Þróast hér sem hvar,
hugað mæli ek þar,
frétt er austr um mar,
Eiríks of far.

19.
Jöfur hyggi at
hve ek yrkja fat.
Gott þykjumk þat
er ek þögn of gat.
Hrærði ek munni
af munar grunni
Óðins ægi
of jöru fægi.

20.
Bar ek Þengils lof
á þagnar rof.
Kann ek mála mjöt
um manna sjöt.
Úr hlátra ham
hróðr ber ek fyr gram.
Svo fór þat fram
at flestr of nam.

21.
Njóti bauga
sem Bragi auga
vagna vára
eða vili tára.

Egill Skalla-Grímsson
910 – 990

Þessi færsla var birt í Fróðleikur og merkt sem . Bókamerkja beinan tengil.

Skildu eftir svar