Áttunda ríma – Langhent

Háttatal Sveinbjörns Beinteinssonar

Áttunda ríma – Langhent

 

181
Langhent
Langhent
Gróðursælan heimahaga
hylur fannaslæða grá.
Virðist mér um vetrardaga
von og kvíði takast á.
182
Frumhent
Undir mjöllu meginkraftur
moldarlífsins bíður þó;
hér við fjöllin hlýnar aftur,
hýrnar jarðargróskan frjó.
183
Víxlhent
Skrúðhent
Man ég prýddu vorsins veldi
veðrin mætu ljúf og hlý.
Dagur skrýddur fögrum feldi
fram á nætur vakti því.
184
Hringhent
Velstígandi
Oft um brattan flugstik fjalla
fór ég hratt á stefnumót.
Þá var glatt á grænum hjalla,
gleðin spratt af sælurót.
185
Oddhent
Flughent
Kom til fundar hvíta hrundin,
heillastundin fegurst var,
sæl við undum örmum bundin
ein í lundi — Manstu hvar?
186
Oddhent, síðinnhent
Draugalag
Langt er síðan svannann blíða
sá ég hlíðum fríðum á.
Enn skal bíða betri tíða,
bægja kvíða stríðum frá.
187
Samrímað, áttstiklað
Oft þó hinna fljóða finni
fegurst svinna vinur þinn,
eigi ginnast okkar kynni
öll úr minni fyrst um sinn.
188
Frumhent, frumbakhent, síðþríframþætt
Steituþreyta
Hugur vildi heiman sveima;
hróður góðan fljóðið á,
hlýja skyldi hreima geyma.
Háttaþáttinn máttu sjá.
189
Frumstiklað
Senn ég veit að vorið heita
vermir þetta land á ný.
Burtu leita böl og þreyta.
Bráðum kem ég hvamminn í.
190
Þríkveðið
Hlynur dvaldi á værðar valdi
vertrarkalda hríðarnótt.
Þegar birtist vera virtist
veðurkyrrt og lygnurótt.
191
Fráhent
Vildi halur heim án dvalar
hefja ferð er dagljóst var,
vera kallar fært á fjallið,
færi bezta sýndist þar.
192
Fráhent, síðframhent
Álfaháttur
Blæja kuldans hauðrið huldi
hrein í einum lit að sjá,
líkt og hendur himinsendar
hafi vafið allt í snjá.
193
Fráhent, síðstiklað
Bóndi segir: „Bústu eigi
burtu héðan flýti með,
bíða sorglaus máttu morguns,
mun þá veður hagstætt léð.
194
Skáhent, síðinnhent
Úlfur fetað feginn getur
fram á heiðaleið með þér,
fyrir skata hörku hvata
hjarnið breiða greiðfært er.
195
Frumbakhent
Þar í góðu gengi drengur
glaður var til næsta dags.
Gafst á meðan mengi fengur
margrar sögu og skemmtun brags.
196
Framhent
Hildur mild og fegurst fljóða
föður glöðum sat þar hjá,
undi hrund við ljúfra ljóða
lestur gestsins vörum frá.
197
Skámishent
Brag af tíva dáðum dýru
drengur svífa lét um rann,
málið óf af efni skýru;
orð af hófi valin fram.
198
Frumstímað
Óðins frægð var lýst í ljóði,
lof um Þór var fært í brag,
hróður Freys í fögrum óði
felldur slétt í vandað lag.
199
Misþráhent
Freyju veldi um að inna
eigi heldur gleymist þá.
Prýddan hróður helgra minna
hlýddu fljóðin brosleit á.
200
Þráhendubrugðið
Háttafallið djarft þó dyndi
dátt með harla ramman klið,
snjallan þátt um ástaryndi
allir máttu kannast við.

Til baka -o- Nýhent

Comments are closed.