Tuttugasta ríma – Stúfhent

Háttatal Sveinbjörns Beinteinssonar

Tuttugasta ríma – Stúfhent

 

431
Stúfhent
Stúfhent
Mun ég yrkja, meyjan góða, meir til þín
fyrr en sól á fjöllin skín.
432
Framhent
Sorg í morgun svífur héðan, svanni kær.
Kætin mæta kemur nær.
433
Samframhent
Engum gengi gott af því þó gremjulag
fengi strenginn stillt í dag.
434
Framsneitt
Fátt var gott sem festi ég í fyrri óð;
skorti bjartan brag í ljóð.
435
Samframsneitt
Þinnkenna þýðan blæ í þessum söng.
Þannig unnust fagnaföng.
436
Hringhent
Ljóða-Gestur lauk við braga langan þátt.
Þakkir mestu þáði brátt.
437
Frumhent
Höfðu allir hlýtt á snjallan hróðarþegn,
sem í brögum flutti fregn.
438
Fimmstiklað
Andinn halur innst í sal það ungs manns tal
kallar valið kvæðahjal.
439
Frumbakumhent
Mælti gamall þulur þannig: „Það ég fann
glöggt þú allan segir sann.
440
Frumbakumsneitt
Seg mér þína eigin ætt að öllu rétt,
þú, sem kveður ljúft og létt.“
441
Sniðaukrímað
Anzar Gestur: „Yngsta niðja öldin
þeirra Hlyns og Hildar sjá.“
442
Frumþríhent
Grár á hár þá glaður kvað hinn gegni þegn:
„Góð mér þykir þessi fregn.
443
Síðstímað
Hérna sérðu gamlan grepp með gængan auð:
Rauð, sem görpum birginn bauð.
444
Síðsniðstímað
Ýmsa hef ég örðugraun frá æsku þreytt,
lítt um næði löngum skeytt.
445
Síðstiklað
Aldrei hef ég enn með svikum auðinn grætt;
löngum hættuleiðir þrætt.
446
Síðsniðstiklað
Lymskumönnum litla hef ég linun sýnt;
margra fanta friði týnt.
447
Sniðframrímað
Ættar jafnt sem eigin dáða eflaust þú
mátt hjá okkur njóta nú.
448
Frumsniðstímað
Held ég þó að heimafjöllin heið og köld
enn í hug þér hljóti völd.
449
Síðþrísniðþætt
Námgjarn vertu næsta mjög hjá nýtri öld;
seldu aldrei samt þinn skjöld.
450
Stiklað
Hvar sem djarfur leggur leið um líf og starf,
góðan arf hann geyma þarf.“

Til baka -o- Háttatal yfirlit

Comments are closed.