Ellefta ríma – Stafhent

Háttatal Sveinbjörns Beinteinssonar

Ellefta ríma – Stafhent

 

241
Stafhent
Stafhent
Viltu heyra væna mín,
vísur, sem ég kvað til þín
eina þögla þorranótt
þegar allt var kyrrt og rótt.
242
Framhent
Háttabönd
Svinnust hlynnir söngvum að
sætan mæt, ég kveð um það,
mest og bezt þitt lundarlag,
leiðir greiðir mínum brag.
243
Missamframhent
Hrímuð Gríma skyggði skjá.
Skímubríma gneisti þá,
hrokkinn, stokkinn óði af
okkur nokkurn bjarma gaf.
244
Bakhent
Yndi margt við áttum þrátt,
orða- röktum –þáttu sátt.
Þóttumst engan eiga beyg;
ofar hyggjan fleyga steig.
245
Framsneitt
Ljósa dísin ljóðamáls,
lokkar stukku þér um háls;
bjarma hvörmum fríðum frá
fagurlogar sendu þá.
246
Misafturbrugðið
Saman þá við ortum óð;
oft var gaman þegar ljóð
tveggja máli orðuð á
okkar beggja lýstu þrá.
247
Misaukrímað
Þessi tími þannig leið
þar til hugans annað beið.
Minning hrein í hyggju bjó,
——hvert sem vegir liggja þó.
248
Frumstiklað
Þríþættingur
Sumartíðin björt og blíð
bjó að skrauti löndin víð;
allt hið kalda vetrarvald
varð að leysa hvítan fald.
249
Frumstiklað, síðframhent
Hófum undir ymur grund
eina hreina morgunstund,
hlaupa fráir hestar þá
Herkis merka bænum frá.
250
Frumstilkað, síðsamframhent
Fáki gráum fremstur á
fríður ríður Hlynur þá.
Klárinn þéttan þrífur sprett
þýður, blíður, stilltur rétt.
251
Skárímað, frumstiklað
Rauður jór með flýti fór
fagurlima-svæðin stór,
sat hann Kár í söðli hár,
sveif á skeiði hestur frár.
252
Skárímað
Fylgja bræðrum seggir sex.
Sungið er og gleði vex.
Hvers í greipum háskept öx
hærra ber en alreist föx.
253
Mishent
Upp til heiða halir geyst
hafa breiða skóga þeyst.
Ferðum heldur flýttu þá,
fyrir kveld að Veggjum ná.
254
Hringhent
Hlýyrt fagnar heimaöld
hópi bragna þetta kvöld.
Veizlu magna vífin þá,
virðum hagnar beini sá.
255
Misframrímað
Gleðisöngva kappar kátt
kveða næsta snjallt og hátt.
Rekkar glæddu gamanskil,
gekk þar allt með friði til.
256
Framrímað
Hildur kom þar, vífa val
vildi fagna prúðum hal;
snilldin skein af skírri brá.
Skildi fögrum hélt hún á.
257
Stímað
Ferstíma
Gekk hún fram að fríðum rekk,
fékk nú Hlyni mærin þekk
valinn skjöld, og hóf svo hjal:
Halur gripinn eiga skal.
258
Misþráhent
Njóttu Hlynur hlutar góðs;
hljóttu vinur kjörgrip fljóðs.
Reyna verður háskinn höld.
Hreinan berðu jafnan skjöld.“
259
Misstiklað
Ferþættingur
Þessi mærin þegni kær
þakkir ærið góðar fær.
Gullbaug svanna gefur hann.
Greina þannig síðan vann.
260
Klifað
Vann ég ást, þess minnast ,
máist varla ljómi ;
ég snót, og vona völd
völdu þig hið sama kvöld.

Til baka -o- Samhent

Comments are closed.