Þrettánda ríma – Stikluvik

Háttatal Sveinbjörns Beinteinssonar

Þrettánda ríma – Stikluvik

 

281
Stikluvik
Stikluvik
Aftur hljóma lögin ljúf,
lengja tekur daginn.
Vísu ritar höndin hrjúf.
Hugur dvelst við rímnastúf.
282
Sexstiklað
Sexþættingur
Oft, er störfin þekk og þörf
þreyta mig að hófi,
ljóðum örvast lundin djörf,
lýtin hörfa meinum gjörv.
283
Sexstiklað, vikframhent
Nýstikluvik
Forna sagan fest í brag,
færir kærast yndi,
iðjudagur hækkar hag,
hljómar fagurstuðlað lag.
284
Sexstiklað, vikframsneitt
Ort af rögnum eldforn sögn
enn í minni lifir,
flytur brögnum fræðagögn
furðu mögnuð út úr þögn.
285
Þríaukrímað
Þaðan föng ég færi smá
fram á stefjargötur,
vill þó mjúkhent mærin sjá
mína hætti og læra þá.
286
Þrísniðstiklað
Stiklusneitt
Flyt ég annað efni um sinn
undir fornum háttum;
fyrir svanna muni minn
mærðar rann í landið inn.
287
Þríhent
Eftir stranga ferð um fjöll
fákar slarki lúðir
fagran ganga fram á völl,
fagnar langþreytt sveitin öll.
288
Þríþráhent
Vildu næði virðar fá,
valinn haga fundu,
skildist mæða mönnum frá
mildum gæðalöndum á.
289
Þríhent, vikframhent
Tíu nátta þrotlaust þjark
þeim í heima tvenna
sýndi þrátt, við háskahark
höldar máttu reyna kjark.
290
Þríhent, vikbakhent
Menn og hestar heilan dag
hafa bið í friði,
þeirra frestast ferðalag,
fyrðar beztum una hag.
291
Þríhent, vikþríþætt
Næði lundi laufgum hjá
lengi drengir fengu,
festu blundinn bragnar á
blómagrundu mjúkri þá.
292
Þríhent, vikframsneitt
Hugarboð um hættu frá
Hlyni rænir svefni;
engan voða samt hann sá,
sem að stoði ætlun þá.
293
Þríhent, vikbaksneitt
Gekk í skóginn skammt á braut
skati rændur blundi,
undrast frjóa fegurð hlaut,
foldin glóar öll við skraut.
294
Þríhent, vikþrísniðþætt
Fagran óð af ástarhug
ungur drengur syngur;
bjartan hróður hóf á flug,
harmaljóðum vék á bug.
295
Hringhent
Lýsti hróðurorðum í
yndisgóðum svanna,
munaglóðin hæg og hlý
hitar ljóðamálin ný.
296
Hringhent, vikframhent
Ljóðadrengur lofa má
lengi vengið fagra,
einnig strengur sterkur þá
stefin tengir von og þrá.
297
Hringhent, vikþríþætt
Kátt í viðarkrónum þar
kliðar fiðurliðið,
fimur iðar flokkur snar,
fagurt svið þeim búið var.
298
Hringhent, þríframrímað
Aukin létta gleðin góð
gerðist þetta dægur,
gauka nettu lofa ljóð
laukum setta skógarslóð.
299
Vikframhent
Uggvæn hljóðin heyrðust þá,
hræddir æddu fuglar,
þegar óvin svarinn sjá
sveiflast geyst um loftin blá.
300
Vikframsneitt
Renndu valir vosnöggt að
veiðibráðum sínum.
Eygði Hlynur atvik það,
ekki meir að sinni kvað.

Til baka -o- Valstýft

Comments are closed.